Μεταπασχαλινές καγιακοεξορμήσεις στην Ήπειρο. Μέρος 3ο: Διστρατιώτης

Η τρίτη μέρα της εκδρομής μας ξημέρωσε ηλιόλουστη στη Κόνιτσα. Σήμερα το πρόγραμμα είχε πάλι Αώο. Θα μπαίναμε στο μέσο τμήμα του ποταμού, μέσω του παραπόταμού του του Διστρατιώτη. Αφού φάγαμε το πρωϊνό μας, μαζέψαμε σχολαστικά την κατασκήνωση και φορτωθήκαμε στα δυο αμάξια με προορισμό το Παλιοσέλι. 

Μοναδική η θέα των κορφών της Γκαμήλας, στη διαδρομή Παλιοσέλι - Δίστρατο

Μικρή στάση στο χωριό για βενζίνη αλλά και για να βρω βίδες για το μοντάρισμα του καθίσματος του σκάφους. Σκύβοντας ν' ανοίξω το ρεζερβουάρ, νιώθω ένα τράνταγμα στους μύες μεταξύ μέσης και πλάτης. Το συναίσθημα γνωστό κι επώδυνο. "Την πάτησα" σκέφτηκα, μια και ξέρω πως κάθε φορά που με πιάνει αυτή η παλιά ευαισθησία στη μέση, μ' αφήνει τουλάχιστον για μια μέρα στο κρεβάτι. Με δυσκολία σηκώθηκα και πίεσα με τη γροθιά μου πίσω απ' τη πλάτη τον κοκαλωμένο μυ. "Σπύρο" οδηγάς είπα και έκατσα στη θέση του συνοδηγού. Τα αντιφλεγμονώδη και τα μυοχαλαρωτικά ήταν πρόχειρα στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου - σα να ήξερα πως αργά ή γρήγορα θα χρειαστούν. Πήρα από ένα και έβαλα και λίγο απ' τη κρέμα που μου έδωσε ο Fernando. Παρά τον πόνο και την απογοήτευση της στιγμής, δε μπόρεσα παρά να θαυμάσω πως ένας άνθρωπος που βρίσκεται στο αυτοκίνητο δυό μήνες τώρα, έχει τα πάντα εύκαιρα. Για να βρω εγώ κάτι στο δικό μου το αυτοκίνητο, ανάμεσα στις δεκάδες τσάντες, κουτιά και σακίδια, πρέπει να επιστρατεύσω μέντιουμ...