Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

Με την Αθηναϊκή Λέσχη στον Άραχθο

Παρασκευή 22 Οκτωβρίου 2010 και όλα είναι έτοιμα για την αναχώρησή μας για τον Άραχθο, όπου θα συμμετέχουμε στην εκδρομή της Αθηναϊκής Λέσχης, συνοδεύοντας τη Σχολή Προχωρημένων Καγιάκερς.



Εγώ θ’ ανέβαινα με τη Μίνα και τον Αλεξό (ναι, η πολυδιαφημισμένη επιστροφή στο χώρο των ποταμών), ενώ με το Λουκό θ’ ανέβαιναν ο Μπουρλέ με τον φίλο του των Κώστα (μαθητή της σχολής) και ο Ναύαρχος...
(ο γνωστός μας Ναύαρχος που άφησε πρόσφατα το Πολεμικό Ναυτικό σύξυλο για να πάρει μεταγραφή στον ιδιωτικό τομέα της ναυτιλίας – ακούγεται πως τον είχαν χώσει να ηγηθεί της προσπάθειας να ισιώσει τα γερμανικά υποβρύχια που γέρνανε… οπότε εγκατέλειψε το «παραπαίον» ΠΝ ως απλός... Πλοίαρχος! Δεν πειράζει όμως, εμείς συνεχίζουμε να τον αποκαλούμε Ναύαρχο τιμής ένεκεν...!)
Όλα έτοιμα λοιπόν γι αναχώρηση έλεγα. Στο μυαλό μου βέβαια, μια και το μεσημεριανό τηλεφώνημα του Θωμόπουλου, που κάπου άκουσε πως ανεβαίνει μεγάλη παρέα στον Άραχθο και χάρηκε, βολιδοσκοπούσε μήπως κάποιος ανέβει Σάββατο. Μόλις κατάλαβε πως δεν υπάρχει κανένας τέτοιος παλαβός, έκανε την υπέρβαση και είπε «Έρχομαι κι εγώ σήμερα! Χωράω;» Οι καλοί παντού χωράνε βέβαια και να που ξαφνικά βρέθηκα «χωμένος» να κάνω παραλαβές κατ’ οίκον, όχι μόνο για τον Αλεξό (ο οποίος αναρωτιόταν αν έχει σχάρα για το Range που με άλλα λόγια σήμαινε «Έρχεστε να με πάρετε») αλλά και για το Θωμό. Ευτυχώς το σκάφος του τελευταίου ήταν στο Ελληνικό, οπότε η παράκαμψη μικρή. Του ρίξαμε όμως ένα μισάωρο στήσιμο, έτσι για να μάθει να μας χώνει τη τελευταία στιγμή!
Στη διαδρομή συναντήσαμε το πλήρωμα του Λουκό που δυο τρεις φορές μας προσπέρασε σαν σταματημένους (οδηγώντας στο economy mode) αλλά τον εκδικηθήκαμε κάπου έξω απ’ το Μεσολόγγι, όταν του κόψαμε μια προσπέραση που θελε να κάνει σε μια νταλίκα. Ο Μπουρλέ δεν έχασε ευκαιρία βέβαια να με κατηγορήσει από τηλεφώνου ως «Χάρο»…
Στην Άρτα φτάσαμε αργά, αλλά ο Μπαρώνος διανυκτερεύει (μια και τα ξενυχτάδικα - πονηρά και μη - της περιοχής ουκ ολίγα).
Arachthos_Oct10_Mparonos_Painting_600
Arachthos_Oct10_Mparonos_Team1_600
Arachthos_Oct10_Mparonos_Team2_600
Εκεί συναντήσαμε και την ομάδα των εκπαιδευτών (Ηλίας – Μάρκος) η οποία με τη συνδρομή του Γιάννη του Μπάμπου είχε ήδη ξεκοκαλίσει δυο πιατέλες κρέατα. Ανήσυχος κοίταξα προς τη μεριά της ψησταριάς, αλλά ο Μπαρώνος μας είπε «μην ανησυχείτε, πείτε τι σαλάτες θέλετε και τα υπόλοιπα αφήστε τα πάνω μου».
Arachthos_Oct10_Mparonos_Grill_600
 Arachthos_Oct10_Mparonos_Mparonos_600
Σωστή εξήγηση μπορώ να πω και τα φρυγαδέλια που προσγειώθηκαν εν μέσω ζυγουριών και αρνιών ήταν όλα τα λεφτά!
Arachthos_Oct10_Mparonos_Team1_Action_600
Φάγαμε στο φτερό και φύγαμε, μια και κάποτε έπρεπε να φτάσουμε και στην Πλάκα.
Σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα, η οργανωτική επιτροπή, παρά το παραπερασμένο της ώρας – φτάσαμε κατά τις 1.30 - ήταν εκεί, στο Γεφύρι της Πλάκας, το ξενοδοχείο που θα μέναμε (όσοι προλάβαμε και κλείσαμε νωρίς). Εδώ να ευχαριστήσω πρώτα το Νίκο το Μπουλού που δεν ξαναέκλεισε όλα τα δωμάτια πριν ανακοινώσει την εκδρομή στο κόσμο και μετά το Γιώργο το Μαργαρί, ο οποίος στο «μαγείρεμα» παίρνει επάξια τη ποδιά του Master Chef (και ο νοών νοείτω).
Γύρω απ’ το αρχηγό Χολέ, ο οποίος είχε μοιράσει δουλειές στο γνωστό επιτελείο, καμιά δεκαριά νυσταγμένες φάτσες, περίμεναν μήπως και βγει καμιά δουλειά της τελευταίας στιγμής – μια και ως γνωστόν στη Χολεβαρχία (τύπος πολιτεύματος – το μαθαίνουν και στα σχολεία) δεν αφήνουμε ποτέ για αύριο ότι μπορούμε να κάνουμε σήμερα. Τα laptop είχαν πάρει φωτιά και είμαι σίγουρος πως εμείς τύχαμε καλύτερης υποδοχής των εκπαιδευτών, οι οποίοι ίσως – λέω ΙΣΩΣ - θα όφειλαν να δώσουν το παρών και μετά να πάνε να φάνε. Τους χαιρέτησα όλους εγκαρδίως και κλείνοντάς τους το μάτι είπα «Πάω για ύπνο. Μη το ξενυχτήσετε»
Χαιρετήσαμε τη πάντα φιλόξενη Νίκη, που πάντα ξενυχτά να μας περιμένει, αφού ΠΑΝΤΑ ερχόμαστε αργοπορημένοι και προχωρήσαμε στα δωμάτιά μας. Το καλοριφέρ αναμμένο μας θύμισε πως είμαστε στα Τζουμέρκα. Αύριο θα είναι μια υπέροχη μέρα!
Arachthos_Oct10_ACK_600_6
Το πρωί που μπήκα στη σάλα για πρωινό (προφανώς μετά την προγραμματισμένη ώρα, η μισή αίθουσα ήταν άδεια. Μπα… ξεψαρώσαμε; … σκέφτηκα, αλλά μόλις είδα τη σχολή να ‘ναι ήδη ντυμένοι και να περιμένουν έξω, ησύχασα… Όλα φυσιολογικά είπα και ξεκίνησα να σερβίρομαι. Ο Χολέβας κεφάτος και αεικίνητος χωράτευε με τους πάντες. Μπα;
Arachthos_Oct10_ACK_600_4
Arachthos_Oct10_ACK_600_2_MorningHoleBreefing
Arachthos_Oct10_ACK_600_3
Arachthos_Oct10_ACK_600_Bourle_General
Στο λεωφορειάκι της Trekking που θα μας μετέφερε είχαμε τη τύχη να οδηγεί ο καλός μας φίλος, ο Καμπάνας. Καλλιτέχνης στη κιθάρα και μάστορας στο ψάρεμα, εξαίσιος οδηγός raft – ότι και να μου τάξει όμως extreme καγιάκερ δεν θα τον πω, ακόμα κι αν έχει συμμετάσχει στους αγώνες του Άνω Λούσιου. Είναι εκείνο το περίφημο «πολύ σκοπί βρε παιδί μου» που ‘χε πει στον Αώο πριν μερικά χρόνια… και όσες σχολές και πιστοποιήσεις και να ‘χεις, τέτοια λόγια σ’ ακολουθούν όλη σου τη ζωή.
Arachthos_Oct10_ACK_600_Kabanas
Από εκείνη τη χρονιά που μας είχε ακολουθήσει σε Άνω Λούσιο, Ερύμανθο και Αώο, ο Μήτσος (χρόνια πολλά στους Μήτσους για σήμερα!) κάθε φορά που ανεβαίνουμε πάνω όλο και κάτι παθαίνει. Η σημερινή δικαιολογία ήταν τραυματισμός στη μέση – κοίλη στο 1ο δίσκο μας είπε και μέχρι που προθυμοποιήθηκε να μας δείξει την ακτινογραφία και να πάρει τηλέφωνο το γιατρό να τον ρωτήσουμε. Σε τα μας ορέ Μήτσο; Σε τα μας; Ξέρουμε εμείς το λόγο… Ξέρουμε…!
Arachthos_Oct10_ACK_600_B8
Arachthos_Oct10_ACK_600_B7
Τελικά ο Χολέ είναι στα κέφια του σήμερα, μια και όταν είδε το Μίλτο να καταφθάνει με τη μηχανή την ώρα που ξεκινάγαμε, δεν του ‘χωσε καμιά κουτουλιά (είχε κράνος μάλλον γι αυτό) αλλά χαμογελούσε με κατανόηση, όταν ο Μίλτος του ‘πε το γνωστό παραμύθι του δε βρήκα πουθενά βενζίνη και διανυκτερεύσαμε έξω απ’ το βενζινάδικο μέχρι ν’ ανοίξει το πρωί.
Arachthos_Oct10_ACK_600_Miltos
Ο παλιός καλός Χολέ θ’ απαντούσε σίγουρα μ’ ένα τρανταχτό «Να το ΄χες προβλέψει» και θα τον "στόλιζε” απ’ τη κορφή μέχρι τα νύχια, ν’ ακούν κι οι μαθητές. Μπα… χάλασε ο κόσμος σας λέω… ή απλά τα ηρεμιστικά που του πούλησε ο Ζιάκας αυτή τη φορά δεν είχαν λήξει. Είδατε ο Γιώργος με την απειλή πως θ’ ανοίξει τα επαγγέλματα; Ξεπουλάει το στοκ ο φαρμακοτρίφτης μη και του μείνουν. Ακόμα κι αυτά που δεν έχουν λήξει…
Arachthos_Oct10_ACK_600_B12
Arachthos_Oct10_ACK_600_B13
Arachthos_Oct10_ACK_600_B24
Στην είσοδο του Άραχθου Γ (ναι, τόσο μεγάλες δυσκολίες θα κάναμε σήμερα) είχε δημιουργηθεί μποτιλιάρισμα. 30 καγιάκερς είχαν απλώσει σκάφη και εξοπλισμούς και όσοι περνούσαν έκαναν το σταυρό τους. Ίσως για το μικρό εικονοστάσι δίπλα στο γεφύρι όπου ακόμα και ο πολύπειρος Stikine-Παναγό άναψε ένα κεράκι (τσαμπέ… να τα βάλεις τα λεφτά την άλλη φορά) αλλά ίσως γιατί οι πιθανότητες να πάει κάτι στραβά στο ποτάμι μεγαλώνουν ανάλογα με τον αριθμό των καγιάκερς (Θεμελιώδης νόμος της Ποταμολογιστικής, ακόμη κι αν ο Δάσκαλος τον θεωρεί ξεπερασμένο)
Arachthos_Oct10_ACK_600_B14
Οι νέοι καγιάκερς ήταν απορροφημένοι στο να φουσκώσουν καλά τις φούσκες πρύμνης και να δέσουν καλά τις γραβάτες στ’ άκρα του σκάφους τους. Μαζί με το μυτάκι στη μύτη, αυτά τα τρία είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα κακής ψυχολογίας και προσωπικά τα αποφεύγω.
Arachthos_Oct10_ACK_600_B23
Arachthos_Oct10_ACK_600_B25
Arachthos_Oct10_ACK_600_B27
Κάποια καινούργια κομμάτια εξοπλισμού, όπως το γκρι (ούτε κουστούμι να φόραγες) Fluid Detox του Μάνου, ή τα μαυροκίτρινα 5-10 μποτάκια του Μαργαρί, αλλά περισσότερο η Stikine dry suit του Παναγό, εντυπωσίασαν κάποιους παλαιολιθικούς (σε εξοπλισμό) καγιάκερς. Arachthos_Oct10_ACK_600_B28Ελπίζω να βάλατε και χάντρα για το μάτι, γιατί πολλοί εποφθαλμιούσαν τα ωραία και γυαλιστερά πράγματά σας. Γιατί νομίζετε πως ο Μπουλού με το Shogun των πεντακοσίων έκατσε στο ξενοδοχείο; Το ‘νιωσε το μάτι…

Arachthos_Oct10_ACK_600_B20Arachthos_Oct10_ACK_600_B4
Και ο Αλεξό; Γιατί νομίζετε πως δεν ολοκλήρωσε την απειλή του να μας ακολουθήσει στο ποτάμι; Σιγά μην έφταιγε το ότι είχε να μπει στο καγιάκ δυο χρόνια. Η αλήθεια ήταν πως ντρεπόταν να τον δουν να φορά τη νεοπρέν long John του, με το ψαράδικο (ότι πλέον δεν είναι Sweet) το κράνος και το σπασμένο στις άκρες Lendal κουπί του (ούτε καν Werner). Η ήττα ήταν ήδη μεγάλη και όταν κάποιος είπε το κλασσικό «Έχει νερό το ποτάμι» η απόφαση ήταν δεδομένη. Πάω για ύπνο στο ξενοδοχείο…
Arachthos_Oct10_ACK_600_B29Arachthos_Oct10_ACK_600_B31
Ο Στέλιος πρέπει να είναι ο πιο "παρασημοφορημένος" καγιάκερ αν όχι στην Ελλάδα, σίγουρα στην Αθηναϊκή... Αντίθετα ο Χάρης, θ' αποτελεί πάντα παράδειγμα προς αποφυγή, για τους νέους καγιάκερς που με έκδηλο ενδιαφέρον παρακολουθούν την ενημέρωση του Δασκάλου. Για το Μπουρλέ... ότι και να πούμε θα είναι λίγο. Είναι τυχεροί όσοι κατεβαίνουν ποτάμια παρέα με την εξέχουσα αυτή μορφή στο χώρο. Ιδιαίτερα μετά τα σεμινάρια Α' Βοηθειών (από εκεί το διακριτικό στο κουπί;)
Arachthos_Oct10_ACK_600_B30
Αφού οι καγιάκερς μοιράστηκαν τα ομαδικά υλικά – μελετημένα για να αντιμετωπίσουν κάθε πιθανή κατάσταση (το απίθανο δεν υφίσταται ως όρος) στο ποτάμι, από ομαδικές καταστροφές σκαφών, απώλειες κουπιών και «μουλάρωμα» εκπαιδευόμενων σε περάσματα 5ου βαθμού (για το συγκεκριμένο προβλέπεται δέσιμο χειροπόδαρα σε ειδικό σπαστό φορείο πάνω στο σκάφος και κοτσάρισμα μπρος πίσω σε δυο συνοδούς. Προαιρετικά τα ηρεμιστικά) άρχισε η ενημέρωση.
Arachthos_Oct10_ACK_600_B36
Συνεχίζεται

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου